‘Biedt deze doelgroep toegang tot je netwerk’

Als medewerker HR kreeg Anne Struik de opdracht om inclusief werkgeverschap binnen Gemeente Zwolle vorm te geven. “Het eerste wat ik dacht was: ik wil zo iemand naast me hebben, om aan den lijve te ondervinden hoe dat voelt. Wie zitten er eigenlijk in die doelgroep?” Resultaat: twee hoger opgeleide Wajongers starten nu bij de gemeente, met uitzicht op een baan. “Detacheren is gemakkelijk, maar de bedoeling is extra banen creëren. Werk dat echt iets toevoegt. En mensen binnenhalen die dat kunnen doen.”

Elevator pitches vindt ze ‘bijna onmenselijk zwaar’ voor de doelgroep, maar wel uiterst effectief. Tijdens zo’n pitch ontmoette Anne een jonge psychologe in de Wajong en dacht: haar vakgebied schuurt tegen het mijne aan. “Ik heb wel een paar klussen voor je,” zei Anne tegen haar, “maar ik wil ook van jou leren. Ik ben geen coach, neem geen blad voor de mond want wij gaan samen kijken wat hier lastig aan is of juist niet.”

Het werd haar eerste leermoment. De vrouw reageerde overrompeld en Struik realiseerde zich: voor mij is dit gewoon, maar voor iemand die is buitengesloten ga ik veel te snel. “Uiteindelijk heeft ze toch ja gezegd en na vier maanden een baan elders gevonden, met onze hulp en via ons netwerk. Maanden later kreeg ik nog een dankbaar berichtje: als je mij niet had gevraagd zat ik nu nog thuis.”

Netwerken
Anne vindt dat hoger opgeleiden binnen de doelgroep vooral zijn uitgesloten van de netwerk-samenleving en niet actief zoeken via social media. “Met toegang tot het persoonlijke en professionele netwerk van iedereen die hier werkt, geef je ze haakjes voor een volgende stap. Ik ontving mail van een jonge vrouw, afgestudeerd in kunstgeschiedenis. Zo’n initiatief wil ik belonen. Ik benaderde via Twitter de directeur van Museum De Fundatie, Ralph Keuning. Zij kon haar CV sturen. Dat leverde nog geen baan op, maar ze leerde wel: op die manier kan het dus ook.”

Functiecreatie
Eerst werk creëren en dan pas gaan zoeken ervaart ze als ‘schieten met hagel’. Liever kijkt Anne of er tijdens een speeddate iemand tussen zit met potentie voor werk binnen de organisatie. Een leidinggevende zei: als je iemand tegenkomt met een juridische achtergrond heb ik wel een werkervaringsplek. En die vond ze. “Op 1 april begint hij; één jaar tijdelijk met uitzicht op vast. Ze gaat hem opleiden tot consulent inkomen, die we nu vaak inhuren. Dat noem ik ultieme inclusie: iemand uit de doelgroep gaat werk doen waar hier behoefte aan is.”

Ook Linda, een godsdienstwetenschapper uit Zwolle, ontmoette Struik bij een speeddate. “Mooi generalistisch opgeleid en heel digitaalvaardig. Vooral daar kan zij ons heel veel leren. Ze kwam op een werkervaringsplek en wordt nu gekoppeld aan mensen die hier met Sharepoint bezig zijn. Ook zij komt dus in dienst.” Beide Wajongers hebben geen officiële jobcoach; de jurist kan prima zonder en Linda heeft intern een coach gevonden. Een medewerker van Sociale Zaken – geen prof, maar gewoon ‘iemand met een warm hart’.

Droombaan
Hoe effectief ook gebleken, speeddates roepen wel één vraag op bij Struik: hoe zinvol is het om kandidaten hun droombaan te laten schetsen? Niemand komt immers direct op een fantastische plek terecht. “Soms gaat dat van onderaf of via een hink-stap-sprong, of moet je onderweg zeggen: ik wilde graag fotograaf worden maar ben toch niet goed genoeg. Je hoeft niet alles aan te pakken, maar wees niet te beroerd om dingen te doen waarvan je denkt: daar ben ik niet voor geboren.”

Gepubliceerd op 05-04-2016