De eerste betaalde baan van een 37-jarige HBO-er

Als onderdeel van de rijksoverheid heeft de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RVO) te maken met een krimp in aantal medewerkers . Toch vond mobiliteitsadviseur Wytske Jeelof met de rest van HRM een manier om twee Wajongers een werkplek te bieden, zij het vooralsnog tijdelijk. “Er zijn beelden van deze doelgroep die vaak niet kloppen met de realiteit: laag opgeleide mensen die praktische functies kunnen vervullen. De opdracht is om die beelden door de praktijk te laten inhalen.” Over hoogopgeleide Wajongers, verwachtingen wekken en enge elevator pitches.

 Afgezien van wat uitzendbaantjes had Charlotte Mensink (37) uit Zwolle nog nooit betaald werk. Met een HBO-diploma Sociaal Juridische dienstverlening en een certificaat Vreemdelingenrecht van Rijksuniversiteit Groningen, bestaat haar indrukwekkend CV louter uit vrijwilligerswerk: bij een advocatenkantoor, bij Rechtbank Overijssel, op Juridische Zaken van Gemeente Zwolle. Jaren solliciteren leverden niets op, eigenlijk alleen omdat ze teveel stress moet zien te vermijden. “Maar met voldoende nachtrust en een kort lijntje naar hulpverlening is dat onder controle. Ik moet gewoon op tijd aan de bel trekken als er iets is.”

Presenteerblaadje
Op 11 januari jongstleden begon ze voor een half jaar bij RVO, dat namens Economische Zaken subsidieaanvragen beoordeelt. Een administratief-juridische functie waarin Charlotte toetst of alles aan een bezwaarschrift klopt, zodat het inhoudelijk kan worden behandeld. Allemaal dankzij een goede elevator pitch tijdens de WajongMeeting op 17 november 2015. “Eng,” vond Charlotte dat, “maar je bent met meerdere kandidaten en wordt goed voorbereid. Je zet jezelf even kort neer en krijgt potentiële werkgevers op een presenteerblaadje.”
Waaronder Wytske Jeelof, die wist dat er een piek in bezwaarschriften aan kwam en meteen van Charlotte onder de indruk was. “En er waren wel meer kandidaten waarvan ik dacht: wow. Dat past niet in het beeld dat managers van deze doelgroep hebben. Goed om te laten zien hoe divers die is, dat er ook mensen zitten die wel een indicatie hebben maar ook een goede opleiding, die dus niet per definitie in archief of schoonmaak willen werken. Door die WajongMeeting werd dat concreter.”

Jobcoach
Charlotte overtuigde in een sollicitatiegesprek met gemak Wytske’s collega’s. Omdat RVO verplicht is trajecten als deze via USG Restart te laten lopen, heeft ze nu een uitzendcontract voor een half jaar. Wat begon met 20 uur is nu al uitgebreid. Begeleiding komt van een jobcoach van USG, wat voor Jeelof een voorwaarde is. “Dat is leergeld uit het verleden. Ook al vindt iemand het zelf niet nodig, wij hebben geen verstand van beperkingen. Er kunnen zich situaties voordoen die je niet weet op te lossen.” Charlotte’s coach komt nu elke twee weken en betrekt haar directe collega’s er ook in.

Jeelof zit met de huidige wetgeving gevangen tussen meerdere vuren. RVO wil graag meer doen dan de norm, maar laaggeschoold werk is geoutsourced. “De politiek wil mensen uit SW werk geven, maar daar zitten niet de Charlottes. En hogere functies moeten eerst worden verdeeld onder boventallige ambtenaren. Daarnaast is men intern bang voor extra werkdruk door begeleiding. Gelukkig zijn er ook collega’s die dit kennen uit eigen kring – dat zijn mijn ambassadeurs. Als je hun vraagt wat we meer moeten doen om werk toegankelijk te maken, kunnen ze goed meedenken.”

Een tandje bij
Eerlijkheidshalve zou Wytske er zonder de wet minder tijd en energie in steken dan nu. Charlotte is hoe dan ook blij en collega’s prijzen haar werk en haar gevoel voor humor. Maar na dit half jaar? Charlotte kan alleen haar ‘stinkende best’ doen. “Ik hoop dat ik dan naar de juridische afdeling kan. Er mag wel een tandje bij. Maar ik heb geen toezegging en als het toch administratief werk wordt ben ik desondanks blij.” Toch raakt ze daar volgens Jeelof een belangrijk punt. “Een vervolgplek hangt niet alleen af van haar functioneren. Dus ik ben voorzichtig met verwachtingen wekken. Aan de andere kant merk ik dat mensen zo graag betaald werk willen, dat ze geneigd zijn om zichzelf te klein te maken. Wíj zijn dan wel blij met overgekwalificeerden, maar eigenlijk zouden ze niet moeten inleveren op de kwaliteit die ze in huis hebben. Het kan ook heel stevig zijn om te zeggen: ‘ik wil dit doen, maar kan eigenlijk meer’. Mensen met zoveel potentie zouden kansrijker zijn als ze zich ook zo presenteren.”

Charlotte’s advies aan mede-werkzoekenden ondertussen is helder. “Doorzetten. En goed je netwerk onderhouden. Zoek niet alleen contact als je iets van iemand wil, maar wees daar wederkerig in. Het is prettig om iets voor iemand anders te doen als dat in je macht ligt. Maak dat je basishouding.”

Op de foto: Wytske Jeelof, mobiliteitsadviseur bij RVO. Charlotte Mensink gaf te kennen niet op de foto te willen; dat respecteren wij uiteraard.

Gepubliceerd op 08-03-2015