‘Het A-Teamgevoel moet weer terug’

Zwolle gaat zich specifieker richten op een veertigtal bedrijven die bereid zijn te investeren in een inclusieve arbeidsmarkt. Met die bedrijven gaat wethouder Sociale Zaken Nelleke Vedelaar komend jaar de contacten intensiveren en afspraken maken. Naar verwachting levert dat meer rendement dan in de breedte werkgevers aanspreken. “Wij kiezen voor een Top 40, daar investeren we in. Iedereen die wil inhaken: prima, maar ik moet kiezen. Je kan maar zoveel doen.”

Vedelaar stelt zich zo’n twintig kleine en twintig grotere bedrijven voor, waarmee vaak al goede contacten bestaan. Daarbinnen is het relatief eenvoudig om een onderwerp als de Participatiewet aan te snijden – als dat al moet. “Sommige werkgevers hebben hier geen wet voor nodig”, ervaart de wethouder. “Als je hun verhalen hoort weet je waarom het werkt, hoe je bedrijf ervan groeit. Men krijgt aandacht voor een kwetsbare collega, maar daardoor wordt de onderlinge aandacht ook groter.”

Een bedrijf als Scania valt zeker binnen die twintig grotere bedrijven die al veel langer meedenken. Vedelaar roemt de wijze waarop de vrachtwagengigant bijstandsmoeders een plek gaf binnen het bedrijf. Maar net zo graag spreekt ze met jonge startups voor wie inclusie pure logica is. “Kleine, sociale ondernemers vragen zich af waarom iemand nu betaalt om te kunnen werken. Zij zeggen: ga hier maar aan het werk, dan verdien je ook nog wat. Dus als ik probeer een netwerkorganisatie te bouwen heb ik hen nodig om het verhaal te vertellen en te verbreden.”

Mooi verhaal
Het ‘A-teamgevoel’ wil ze terug, zoals tijdens de actie ‘Reuring in de Regio’, toen in één dag tientallen bedrijven werden bezocht. Zelf gaat Vedelaar daarbij liever als werkgever in gesprek met ondernemers dan als wethouder. “Wij moeten als gemeente het goede voorbeeld geven. Ook in tijden van boventalligheid is het een keuze om mensen uit de doelgroep een plek te geven. Als overheid lopen we achter, maar tegelijkertijd ga ik op werkgeverstour. Het kan niet zo zijn dat ik een mooi verhaal afsteek en ondertussen niets van de problemen weet.”

Jobcarving, functiecreatie – kleinere bedrijven zegt het vaak weinig. Maar Vedelaar behaalde zelf concreet resultaat tijdens een bezoek aan Transportbedrijf Klomp. “Die terminologie zegt hun niks. Zij zagen geen mogelijkheden als iemand niet zelf achter het stuur kon. Dus ik vroeg: wie maakt hier schoon, wie zet er koffie? Dat deden de chauffeurs allemaal zelf. Uiteindelijk konden we er iemand plaatsen en houden de chauffeurs meer tijd over.”

Vinkjes
Vedelaar beschouwt 2015 als een opstartjaar en wil haar invloed nu inzetten op concrete zaken. Als voorzitter van Werkbedrijf Regio Zwolle maakt zij zich zorgen over de soms knellende regels van het doelgroepenregister. “Ik heb hier meegemaakt hoe een aantal mensen, die al lang aan de zijlijn stonden, een baan kregen aangeboden. Toch mochten ze niet aan de slag omdat ze niet in het register stonden. Dat kan ik niet verkopen. Mijn verhaal gaat niet over vinkjes die aan of uit staan. Dus ik bouw trucjes waarmee ik dat omzeil.”

Zo onderzoekt de Zwolse wethouder bijvoorbeeld de mogelijkheden om een fonds in het leven te roepen, waarmee eventuele boetes worden afgekocht. “Noem het bestuurlijke ongehoorzaamheid, maar als werkgevers eenmaal meedoen mag zo’n vinkje niet meer uitmaken. En als er dan gedoe komt over het doelgroepenregister betalen we dat uit een fonds. De raad moet zoiets eerst goedkeuren, maar het gaat mij hierom: als je mensen een kans wil geven, laat je je dan door een wet beperken of stimuleren?”

Gepubliceerd op 04-01-2016