‘Het geeft voldoening om ze te zien opleven’

Bij truckwash PlazA32, direct langs de snelweg bij Steenwijk, zorgen vijf mannen dat elke vrachtwagen, auto, camper en caravan glimmend en brandschoon het pand weer uitrijdt. Het bedrijf slaagt erin vier jongens uit de doelgroep werkervaring te bieden, zelfverzekerdheid op te laten bouwen en uit hun isolement te halen. Waar het eigenaar Annius-Paul Groenink in eerste instantie om een voordelige arbeidsconstructie ging, geeft de vooruitgang die de jongens boeken hem nu vooral maatschappelijke voldoening.

Twee jaar geleden stond Ronald Boone met zijn jobcoach op de stoep bij PlazA32. Juist op dat moment kon Annius-Paul Groenink wel wat handjes gebruiken. Maar een tweede fulltime kracht kon nog niet uit. Groenink vroeg een paar weken bedenktijd, liet zich informeren en kwam erachter dat de gevreesde papierwinkel bij allerlei instanties zou uitblijven. Twee jaar later heeft Ronald een vast contract én nog drie doelgroepers als collega.
De eerste maanden waren lastig voor Ronald: ’s ochtends op tijd komen en ritme opbouwen in een werkomgeving die niet heel veel structuur biedt. “Ik zit in het autistisch spectrum, zoals men dat zo mooi verwoordt.” Boone zat al lang thuis als gevolg van de crisis, toen hij bij Groenink op gesprek mocht komen en direct een klik voelde. “Het was gewoon spontaan, heel open. Dat verwacht je niet van mensen, vooral vanwege je beperkingen. Er zijn nog steeds grote groepen die je echt met de nek aankijken.”

Opfrissen
Voor Annius-Paul Groenink was het ook aftasten. De sturing die Ronald aanvankelijk nodig had kostte tijd. “Je moet heel veel aanwezig zijn. Verantwoordelijkheidsgevoel geven is moeilijk en af en toe moet je ze weer even opfrissen, dat is een nadeel. Maar als je de goeie jongens treft kunnen ze heel gemotiveerd raken.” Iets minder trof Groenink het toen hij, na Ronald, een jongen met drugsproblemen in dienst nam. “Ik vond dat wel een uitdaging om aan te pakken. Ben hem ook wel ’s ochtends thuis op gaan halen – hoe mooi wil je het hebben? Maar hij kreeg verder geen ondersteuning. Dus het was voor ons niet te doen.”
Het tekent de ondernemer dat hij ondanks die mindere ervaring mensen kansen blijft geven. Naast Ronald Boone werken er nu nog drie doelgroepers in zijn truckwash, die minutieus auto’s reinigen en kleine reparaties helpen uitvoeren. “Met Stanley was het een kwestie van drie weken voordat-ie er helemaal inzat. Ruben had drie jaar thuis gezeten en was bang om weer naar buiten te komen; die moest er weer echt in komen. En Jelle is gewoon heel onzeker. Die ziet echt niet waar het werk ligt. Dus het zijn heel verschillende jongens.”

Stralen
Met plezier ziet Groenink ‘zijn’ jongens langzaam weer opleven en trots zijn op zichzelf, vooral op die dagen waarop ze echt iets kunnen afronden. Ronald, die ‘alles altijd wel goed vond’, neemt nu steeds meer verantwoordelijkheid. Ruben zat alleen maar thuis op de bank en pakt nu ook weer een beetje een sociaal leven op. “Daar doe ik het ook wel voor. Natuurlijk is het makkelijk als je jongens hebt lopen die niet teveel kosten. Maar het is mooi als je ziet dat ze weer de maatschappij in gaan.”
“Je krijgt andere gesprekken dan je met ‘gewone’ collega’s hebt. Ik wil niet te persoonlijk met ze worden, maar als er thuis iets is ga ik het gesprek wel met ze aan en probeer ik ze advies te geven en te helpen. Maar daar blijft het wel bij. Ronald kan helemaal overstuur zijn van iemand in de verre familie die ziek is geworden. En Jelle kan niet zo goed tegen geintjes als hij iets heeft meegemaakt. Dan gaat hij een kilometer lopen en stoom afblazen en dan komt-ie weer terug. Daarmee heb ik wel de gemakkelijke gevallen, maar ze geven van te voren ook aan wat ze gaan doen als er iets gebeurt wat ze lastig vinden.”

Opa
Ronald is iemand die graag wil worden uitgedaagd. Dat was vroeger al zo, met zijn opa. “Die zei dat ik bepaalde opleidingen nooit zou redden. Dat vind ik leuk. Dan daag je me uit en ga ik nog harder werken om te zorgen dat het wel lukt. Misschien wist hij dat het bij mij zo werkt, maar ik kan het hem niet meer vragen.” Ronald wil vooral aan werkgevers laten zien dat heel veel mensen ondanks hun beperking kunnen en willen werken. “Zij moeten een stap durven nemen om iemand dan toch in dienst te nemen. Dat zie je nog niet overal.”
Daarin moet Groenink hem gelijk geven. Om zich heen op het Steenwijker bedrijventerrein ziet hij weinig collega-ondernemers de uitdaging aangaan. “Maar”, wil Groenink ze graag meegeven, “als je er de tijd voor hebt zou ik het zeker proberen. Voor jezelf is het zo goed om te zien hoe mensen er weer een beetje in komen. En eenmaal op de rit heb je er zelf financieel voordeel bij.” Zelf ziet hij, met inmiddels vier werknemers uit de doelgroep, weinig ruimte voor meer kandidaten. “Als er iemand tijdelijk iets zoekt om er weer een beetje in te komen: dat kan hier altijd. Alleen niet met zicht op een vaste aanstelling.”

Gepubliceerd op 02-06-2017