‘Dit had ik nooit uit een sollicitatiebrief kunnen halen’

Tijdens de Carrousel Banenafspraak Netwerksessie op 11 april in Stadskantoor Zwolle hebben zo’n 80 werkzoekenden die onder de banenafspraak vallen kennis gemaakt met potentiële werkgevers. De bijeenkomst kende wat aanpassingen vergeleken met eerdere sessies die door gemeenten en UWV werden georganiseerd. Gekozen is voor een kleinere, laagdrempelige setting met gescheiden ruimten voor werkgevers en voor re-integratiebureaus. Werkgevers en werkzoekenden reageren positief.

Doelstellingen formuleren is altijd lastig voor netwerkbijeenkomsten als deze, vindt mede-organisator Inge Hofsink van UWV. Maar als elk van de in totaal 25 werkgevers en re-integratiebureaus op termijn één kandidaat plaatst is zij tevreden. “Je zaait hier kansen die je later hoopt te oogsten. Maar dat kan je pas over een tijdje meten. Als er over een paar weken een vacature is hebben ze in elke geval vandaag kandidaten gesproken die er mogelijk op passen.”

De werkzoekenden worden, verdeeld over de middag, begeleid door hun coaches. Ook al is de setting met statafels in plaats van complete bedrijfsstands laagdrempelig, zo’n gesprek aanknopen is niet gemakkelijk en daar kan een coach bij helpen. Bovendien zijn de beide ruimten waar werkgevers en re-integratiebureaus zichzelf presenteren niet heel groot en daardoor wat druk en rumoerig. “Mensen met een beperking in het autistisch spectrum vinden het wel lastig”, valt ook Inge op, “vooral door de hoeveelheid prikkels. Maar de meeste mensen zijn hier maximaal een uur. Dat moet kunnen.”

Nieuwe start
Een iets ruimere zaal had Samantha Langius inderdaad als minder benauwend ervaren. Want contact leggen met mensen vind ze sowieso moeilijk. Samantha deed de opleiding Medewerker Maatschappelijke Zorg op ROC Deltion, maar kwam er tijdens haar stage achter dat de verantwoordelijkheden in dat werkveld toch te groot waren, gezien haar autisme. “Ik ben nu heel open om me heen aan ’t kijken. Kruidvat leek me heel interessant; daar kan je ook een opleiding volgen en een andere kant op gaan. Ik zie het toch alsof je opnieuw naar school gaat en een nieuwe start maakt, om te ontdekken wat je eigenlijk echt leuk vindt.”

Werkgevers en kandidaten kunnen samen eventueel op een rustiger plek uitgebreid verder praten, maar Denise Wielink maakt daar geen gebruik van. Al zat ‘heel Zwolle’ hier, vertellen doet ze toch wel. Over twee afgebroken opleidingen, over het schoonmaakwerk wat ze jarenlang deed, over het tienermoederhuis en het overlijden van haar moeder, vorig najaar. “Het was een hele stap om hier te komen vandaag. Maar ik dacht: ik moet toch doorgaan. Mijn moeder wilde dat ik ging werken. Daarom sta ik hier.”

Ontwikkelperspectief
Liefst gaat Denise in de detailhandel werken. Maar als daar geen opties zijn gaat ze gewoon weer schoonmaken. Als haar leidinggevende maar betrouwbaar en eerlijk is. En vrolijke collega’s, waar je in pauze leuk mee kan praten. Dat je de dag doorkomt, zeg maar. Denise’s oprechte verhaal landt goed bij Justin Eilander, die namens de Facilitaire Dienst van Isala aanwezig is om de doelgroep te ontmoeten. Ook al is er nu geen concrete vacature, Eilander kijkt liever wie hij voor zich heeft, wat haar ontwikkelperspectief is en wat hij daarmee kan binnen de organisatie.

“Wat mij erg triggert: er is niet naar haar geluisterd. Wat wil Denise nou zelf? Dat schoonmaken is het probleem niet, dat doet ze wel. Voor haar zijn omgeving en betrouwbaarheid veel belangrijker. Ik zie voor haar echt mogelijkheden in Isala, waar we een rustige werkplek kunnen creëren zonder haar op te jagen. Ons uitgangspunt is kwaliteit: als Denise een half uur nodig heeft om een bed op te maken, maar het is vervolgens een tiptop bed, dan ben ik blij.” Eilander nodigt haar uit voor een gesprek bij Isala. “Dit had ik uit een sollicitatiebrief nooit gehaald, dan was ze waarschijnlijk afgewezen.”

Passie
Roel Teunis van Cycloon Post en Fietskoeriers heeft dezelfde ervaring. Cycloon, dat onder andere de posttak van SW-bedrijven overnam, telt inmiddels 800 werknemers waarvan 700 uit de voormalige Sociale Werkvoorziening. “Wij krijgen ook consulenten over de vloer om te kijken of er een match mogelijk is, maar ik vind het hier heel leuk om met een persoon zelf om tafel te gaan. Wat wil jij doen, wat zijn jouw mogelijkheden? Dan gaan we daarna wel kijken of het past, maar als ik de passie in hun ogen zie wil ik echt kijken wat we voor elkaar kunnen betekenen.”

Teunis is wel wat verbaasd om opnieuw de usual suspects onder de werkgevers hier te treffen. “We zijn zo vaak met hetzelfde groepje aanwezig. De doelgroep is heel groot en er moet nog veel gebeuren, dus er mogen best wat meer en andere werkgevers aansluiten. We lopen hier als maatschappij tegenaan en niet als groepje ondernemers uit Zwolle. Die oproep staat bij deze!” Inge Hofsink begrijpt de kritiek maar wijst op toch een aantal nieuwkomers, zoals een witgoedhandel uit Wezep en een Chinees restaurant uit Meppel.

“Verder hoop ik op voortschrijdend inzicht, dat goede ervaringen hier worden gedeeld onder werkgevers”, aldus Hofsink. “We zijn ook van plan om subregionaal activiteiten voor de doelgroep op te zetten. Denk aan kleinschalige banenmarktjes, waar werkgevers en werkzoekenden uit hetzelfde gebied komen en niet eerst veertig kilometer hoeven te reizen. Of aan bedrijfsbezoeken met een aantal kandidaten, niet omdat daar tien vacatures zijn maar puur voor beeldvorming. De samenwerking tussen gemeenten, UWV en PrO-VSO ligt er al; daarop moeten we nu voortborduren.”

Gepubliceerd op 21-04-2017

Fotografie: Raymond van Olphen